Geloof het of niet, maar we zitten midden in WO III. Om mijn stelling te bewijzen en u van mijn gelijk te overtuigen doe ik uit te doeken hoe ik tot deze conclusie kom.
Neem een wereldkaart, een rood potlood en sla de eerste de beste krant open die u vast krijgt. Vervolgens leest u de krant en telkens u op een land stuit waar men meent te moeten bakkeleien met behulp van gevechtsvliegtuigen, geweren, mitrailleurs en ander vernuft, voortgesproten uit het oorlogszuchtige brein van de mens, kleurt u dat land rood. Netjes binnen de lijntjes kleuren.
Vernuft
Bij het uitvoeren van dit werkje zal u verbazing toenemen samen met het aantal landen dat in staat van oorlog blijkt te verkeren. België stuurt F16's naar Libië. Nederland zit in Afghanistan, de Verenigde Staten sturen hun materiaal de globe rond. De Russen focussen op het eigen grondgebied, houden zich internationaal wat op de achtergrond, maar sturen hier en daar toch ook wat troepen om niet volledig achter te blijven. Spanje, Frankrijk en Engeland dragen ook hun steentjes bij in Afghanistan en Libië.
In Ivoorkust zijn er VN troepen die onder een internationale vlag opereren maar bestaan uit troepen van verschillende landen. Blijf kleuren, blijf kleuren. Dat er op het grondgebied van verschillende naties niet gevochten wordt, betekent niet dat ze niet in staat van oorlog verkeren. Herinner u de Verenigde Staten en Canada ten tijde van de tweede wereldoorlog.
Behalve vernuft bezit de mens ook de eigenschap om alles ontzettend ingewikkeld te maken. Vele van deze activiteiten gaan door onder de noemer 'interventie' of 'humanitaire actie', uitgevoerd door 'vredestroepen'. Dat klinkt als een “vierkante bal”.
Brein
Laat ons een kat een kat noemen. Waar schoten vallen, lichaamsdelen in het rond vliegen en bloed van de straten wordt geschraapt, daar is het oorlog. Niets anders. Hoe men het kind ook noemen wil.
Ons murw geslagen, met eelt overgroeid brein heeft geleerd om deze informatie op te pikken en meteen op te slaan in het kamertje “erg hé!” om het daar vervolgens te laten verstoffen. Het raakt ons niet. Niet meer
Ons brein past deze techniek ook toe op Japan. Twee weken terug was de omvang van de nucleaire ramp nog geen tiende van wat ze vandaag is, en toch interesseert het ons nauwelijks nog. Daarvoor moet het radioactieve zeewater ons eerst persoonlijk aan de lippen staan.
