Het in de schoot van de Vlaamse regering opgerichte comité voor de vluchtelingenproblematiek, bestaande uit de voltallige Vlaamse regering, kwam voor de eerste maal bijeen onder voorzitterschap van president-fondateur Bourgeois. Op de agenda stond de financiering van het comité. Alle leden waren het er eensgezind over eens dat het comité een betaald mandaat moest zijn, gezien het vele werk dat het met zich meebrengt. Teneinde de begroting te ontzien zou een deel van de financiering kunnen geput worden uit het budget Vluchtelingenwerk, anderzijds stelde minister Homans voor ook een grote barbecue te organiseren met als toegangsprijs 15 euro voor volwassenen en 10 euro voor kinderen. Naast de gebruikelijke spareribs zouden er ook groenten worden uitgereikt, vers van de boer. Zo komen wij ook ten dele tegemoet aan de noden van de landbouwbevolking, voegde minister Schauvliege er nog aan toe. De drank wordt als steeds geleverd door minister Gatz, ditmaal bier. Voorafgaand aan de barbecue, of "braai" zoals de NVA-ministers zeggen, vindt er een meeting plaats waarop de leden van het comité nader met mekaar kunnen kennismaken. Een idee dat spontaan opborrelde, is een platform voor overleg inzake de vluchtelingenproblematiek. Uit de zee geviste kindjes kunnen op dit platform gelegd worden om te drogen. President-fondateur Bourgeois deelde ook nog mee dat er een speciaal statuut komt voor gehandicapte vluchtelingen. Mits voorlegging van bijvoorbeeld een ontbrekend been krijgen zij tien procent korting op het openbaar vervoer en in Planckendael. Gastspreker Theo Francken kwam vervolgens uitleggen dat hij niet meer kan doen dan wat hij doet, omdat hij alles doet wat hij kan doen. Hij mocht rekenen op een spontaan applaus. Op zijn beurt loofde Theo Francken de initiatiefnemers van het platform. Hieruit, zei hij, kunnen werkgroepen ontstaan, die ieder een aspect van het probleem aanpakken: de huisvesting, de voeding, het onderwijs en speciaal het aanleren van de Nederlandse taal. Tot slot dankte president-fondateur Bourgeois de deelnemers aan deze constructieve dialoog en werd het glas geheven op de meer dan actuele leuze "Wat we zelf doen, doen we beter".
