Erg flatteus is het niet als je duidelijk tot de niet-geviseerde groep behoort. Alsof er geen greintje gevaar meer in je schuil kan gaan. Je zou voor minder ‘s avonds voor het slapengaan met een dikke laag groene smurrie op je gezicht aan je spiegelbeeld vragen: “Zie ik er dan echt niet duivels uit?”.
sans papier
Gelukkig moet mijn wederhelft qua onschuldig imago voor mij niet onderdoen. Moet je voorstellen: januari ‘15 Venetië. Na wat dagen in de minst criminele stad ooit, constateert hij op weg naar de luchthaven dat zijn portefeuille gestolen werd. Hij is instant een sans papiers en we hebben een vlucht naar Charleroi te halen. We gaan op zoek naar de luchthavenpolitie, vertellen het verhaal. De Italiaanse agent zucht, vraagt verveeld aan mij of ik kan bevestigen dat mijnheer diegene is die hij beweert te zijn. Ik ben bereid om mijn laptop op te starten en een scan van zijn ID tevoorschijn te toveren. Dat was niet nodig. Hij maakt een formulier dat we bij aankomst moeten verscheuren. Ok. Hij loodst ons via een shortcut rechtstreeks naar de gate. Geen bagagecheck, niks. Het is ook nog eens noodweer. We boarden op een bus die daarna verzegeld wordt en ons naar de internationale luchthaven Marco Polo brengt. De mist is niet minder, we worden op de tarmac gelost. Hopelijk rent iedereen naar het juiste vliegtuig. Er wordt zelfs niet geteld aan boord. Charleroi Airport is uitgestorven, we wandelen gewoon het land binnen. Ik en de man die beweert de mijne te zijn.
Onze verbazing was letterlijk grenzeloos. Ik begreep plots wat de Iraakse schrijver Al Galidi bedoelde wanneer we het jaren geleden hadden over papierloos zijn. Hij omdat hij wist wat vluchten was, ik omdat mijn rusteloosheid tot ambtelijke schrapping had geleid. Hij lachte met mijn verhaal, ik kon toch gewoon overal heen, desnoods met een klantenkaart van de Fnac. Hoe ik er uitzag? Een onbetwist Kaukasisch type, no probs. En nu merk ik dat hij gelijk had. Ondanks Anders Behring Breivik, ondanks Hans Van Themsche, Ronald Janssen, Haemers… Op straat gluren we alleen achterdochtig naar de bruine man met de baard en de kaftan. Elke dikke buik is een bomgordel, elk woord Arabisch een bedreiging. Waarom? Vermoedelijk omdat we het beeld van de gevaarlijke ander graag zo ver mogelijk van ons zelfbeeld verwijderd zien.
waarom minimaliseren we deze daden alsof de kwajongensstreek terug is van weggeweest?
kwajongens
Wat mij sinds dit besef bezighoudt, is de vraag waarom we geen foto’s te zien krijgen van de talloze daders van valse bommeldingen. Er is dus in ons land na Parijs niets gebeurd, dan een ware explosie van valse bommeldingen in scholen, shoppingcentra, stations… Gisteren nog, werd de Antwerpse zoo ontruimd. Geen lachertje om uit te vlooien, zo’n dierentuin. Telkens wordt er alarm geblazen, geëvacueerd, worden banale voorwerpen tot ontploffing gebracht en vooral onze angst nieuw leven ingeblazen. Het kost tonnen. We willen weten wie die zieke spelletjes speelt, toch? En kom niet af met die ene schooljongen van net 18 die er volgens zijn advocaat nu al spijt van heeft. Uiteraard, hij heeft vooral spijt dat hij gesnapt is en hem hopelijk een straf wacht.
Waarom minimaliseren we deze net zo goed maatschappij ontwrichtende daden alsof de kwajongensstreek terug van weggeweest is? Waarom krijgen we geen foto’s te zien - telefoon in de aanslag - van de bellers? Omdat ze op ons en onze kinderen lijken? De rebel in mij heeft voor het eerst sinds 1979 de zelfbruiner in de aanslag. Eens kijken hoe gevaarlijk ze oranje vrouwen vinden.
