Ik vernam dat jonge Jezuïeten zichzelf dienen te geselen, maar niet tot op het punt dat zij er genot beginnen uit te puren. Ongewild kwam professor Vermeersch een beetje in de buurt van Markies de Sade en Antonin Artaud, in hun tijd bevlogen theatermakers.
Vele jaren later stond ik in de bar van mijn theatertje in Antwerpen een glas te drinken naast de toenmalige TV-vedette Siegfried Bracke. Terloops vroeg de VRT-medewerker mij of ik de volgende week wou deelnemen aan een aflevering van zijn verkiezingsdebatten. Ik zou in de arena gevoerd worden met Filip De Winter en professor Vermeersch. Een confrontatie waarop ik mij onmiddellijk verheugde. Omwille van mijn oud-docent en omwille van de rechtse idioot die ooit in De Standaard had beloofd dat "drie journalisten niet lang meer voor zijn voeten zouden lopen". Ik was een van de drie.
Grappig aan de uitzending was ook dat de deelnemende politici niet vooraf wisten wie hun gesprekspartners zouden zijn. De opname was gepland op woensdag en de uitzending op donderdag. Driewerf helaas, op dinsdag verscheen Humo en het sympathieke blad onthulde de cast. Waarop de Vlaams Blokker in alle staten de VRT opbelde om te melden dat hij onder geen beding met mij in discussie ging en dat hij niet zou opdagen als ik kwam. Het resultaat laat zich raden. Siegfried, die in die dagen al eens een extra reep snoep kon kopen van zijn moderatoractiviteiten op Blokavonden, liet zijn redactie bellen (hij belde niet zelf!) om mij beschaafd af te voeren. "Maar wij betalen uiteraard uw reiskosten en vergoeding" zei het hulpeloze meisje aan de telefoon. Waarop ik antwoordde dat zij kosten en vergoeding in hun reet konden stoppen, of nog liever storten aan Artsen zonder Grenzen, en professor Vermeersch opbelde. Hij was blij mij na zovele jaren te horen. "Wat ga jij nu doen", vroeg ik de filosoof, "toch op zijn minst een statement maken?" "Oh neen, bibberde hij, als ik dat doe, dan vraagt de VRT mij nooit meer." Waarop ik afscheid nam van Zijne Geleerdheid.
Als iemand mij dus vraagt of professor Vermeersch bestaat, zeg ik volmondig ja. Wat er van hem geworden is, weten we inmiddels. In een leuterprogramma leuteren over de Latijnse humaniora met Bart De Wever. Wat er van Siegfried Bracke werd, weten we ook. Slapen op de voorzittersstoel van de Kamer, nadat in Gent zijn onderbroeken werden geteld door een wijkagent. Sic transit gloria mundi.
KORO (Chinees zelfstandig naamwoord. De hysterische overtuiging dat je penis steeds kleiner wordt).
