Ditmaal geen woord van de week, maar twéé woorden van de week, omdat één niet volstaat * SCHAUDALIG. En SCHANDVLIEGE * Tijdens hun vlucht voorbij de maan in 1969 hoorden de Apollo 10-astronauten mysterieuze ruimtemuziek. Brian Eno kan het niet geweest zijn, die begon pas in de jaren zeventig. Ik zal even de hulp moeten inroepen van Jean Blaute. De eerste Moog-synthesizers, dateren die niet van eind jaren zestig? * Merkel: "Al dat gezaag over een pakje friet. Volgende keer neem ik een pizza" * Zaterdag was het veertig jaar geleden dat Jean-Pierre Coopman zijn jour de gloire beleefde. Of beter gezegd zijn trois minutes de gloire. Hij mocht boksen tegen Muhammed Ali, voorheen Cassius Clay. In de kranten zegt Jean-Pierre nu dat hij Muhammed Ali graag nog eens zou terugzien * Maar dit keer zonder djoef op zijn muile * Zeven mensen doodgeschoten in Michigan. Dat valt daar niet onder terrorisme, maar onder dagelijkse kost * Om economische redenen zetten de krantenredacties niet alle relletjes onder minderjarigen in hun gazet. Ze zouden elke dag moeten verschijnen op 2.000 pagina's. Voor de relletjes onder minderjarige vluchtelingen volstaat de dagelijkse bladzijde * Een roepende Zuhal Demir en een monkelende Monica De Coninck, dat beeld blijft me bij van De zevende dag. Het gewezen covermodel van P-magazine wil meer wetten en tatati en tatata om de vakbonden te kluisteren. Niet gehinderd door enige wijsheid of ervaring zat ze een kwartier met veel kabaal te demonstreren dat ze geen snars begrijpt van het begrip vakbond. En daarvoor was ze helemaal vanuit Genk naar de Reyerslaan gereden * Ze praat wel snel en luid voor een Limburgse, dacht ik nog * Inmiddels wandelden door Gent twee stoeten. De eerste, van Pegida en Voorpost, telde driehonderd demonstranten, die - ieder in de eigen streektaal - uitlegden waarom ze tegen de vluchtelingen zijn. De democraten, voor alle gemak in het VRT-nieuws de linksen genoemd, waren met duizend. In totaal werden tien mensen opgepakt omdat ze gemaskerd waren. Allemaal van het eerste troepje. Waar ik op de eerste rij ouwe trouwe Philip Dewinter herkende. De jaren hebben vat gehad op de gewezen voorman. Hij is zo grijs als een mus en hij roept ook niet meer zo hard. Decennia tieren op straat is nefast voor de stembanden. Toch heeft hij het ver gebracht, mijmerde ik. Twintig toen hij uit de humaniora kwam, twee jaar politieke en sociale wetenschappen en genoeg buizen om het atomium jaloers te maken en dan in no time in het parlement als boegbeeld van weldenkend Vlaenderen. Met een goede CV vind je altijd werk, zou burgemeester Augustus zeggen * KORO, de blik vooruit (maar toch soms eens over de schouder kijken) *
