Het is nog maar het begin, kraaide hij, want straks volgt er een besparingsronde van drie miljard. En allen die hem maandelijks volgen naar de uitbetalingsposten van ministers, parlementsleden, mandatarissen en andere door het volk bezoldigden, loofden hem en spraken zijn naam uit met eerbied. Tegen de langdurig zieken sprak Maggie De Block de woorden van Jezus: "Sta op, neem uw bed op en wandel." En meneerke Peeters hakte elke job in vier en gooide die van een hoge toren naar de meute, zodat die kon vechten voor een brokje flexi-loon waarvan je nog geen droge haring kan opvoeden, laat staan een stel kinderen. En als uw kind ziek is, toeterde de staatsman nog, mag uw collega enige van zijn verlofdagen aan u cadeau doen. Voor zo'n futiliteit vallen wij de baas niet lastig. Het was meneerke Peeters, destijds zelf uit een eenvoudige bediendenbroek geschud, nog niet opgevallen dat de mensen niet meer werk willen, maar meer geld. En er komt een oproep aan de langdurig overledenen om ook hun steentje bij te dragen. Bij weigering kunnen zij een sanctie oplopen, tot en met het intrekken van hun uitvaartverzekering. Het devies van de regering is: wij moeten geen problemen proberen op te lossen, dat schept alleen maar bijkomende problemen * In de naweeën van de terreuraanslagen deelde burgemeester Augustus nog mee dat hij zich Antwerpen niet meer kan voorstellen zonder militairen op straat. Die militairen worden ingezet om de politie in het oog te houden, nu blijkt dat de voorlopig vrijgelaten cowboys prentjes uitwisselen van hun bebloede slachtoffers. Eén gescheurde lip en één gebroken oogkas voor twee platte neuzen. Burgemeester Augustus zat er niks mee in dat de para's de aanslagen niet hadden kunnen vermijden, zij hadden veel nuttig werk verricht met klemverbandjes te leggen zei hij. Niet Alex Agnew of Michaël Van Peel kwamen op deze trouvaille, maar burgemeester Augustus. In deze visie zouden een honderdtal verpleegsters op straat een zinvollere en adequatere missie vervuld hebben. Inmiddels is zowat zeven procent van de N-VA-aanhang (zo heb je hem, zo ben je hem weer kwijt) teruggekeerd naar het oude, bekende, walmende Vlaams Blok. Dat soort bewegingen is ook niet van aard om de verkeersdrukte op onze wegen in te perken. President-fondateur Bourgeois is onderwijl uit oorlogsgebied teruggekeerd met de boodschap dat de Koerden opzien naar Vlaanderen. Vlaanderen moet dan wel even op een stoel staan. En zo kabbelt dat nog een tijdje verder, tot op een dag alle klokken gaan luiden en alle alarmsirenes afgaan en de mensen massaal de huizen verlaten. Zij zullen koffiekoeken uitdelen aan de soldaten en verse bloemen uit de tuin om de helmen fleurig te camoufleren en zij zullen vriendelijk zeggen: "Kom met ons, genoeg is genoeg. Denk aan uw vader, die arbeider is. Denk aan uw moeder, die lesgeeft. Denk aan uw vrienden de ambtenaren, aan de verplegers, de postbodes, de truckchauffeurs, de treinbestuurders. Deze mensen zijn uniek en onvervangbaar. Ministers niet, die veranderen van functie als van onderbroek met onbekwaamheid als enige constante. Want tot vandaag heeft geen enkele politieker het allereerste mensenrecht verdedigd: het recht op geluk. (wordt ongetwijfeld vervolgd)
