Op het terrasje van het Ardense dorpscafeetje besluiten de gepensioneerden hun uitkering van april zinvol om te zetten in trappist. Een verloren gereden toerist scharrelt in zijn jaszak om het goede voorbeeld te volgen. Onze groentenman de wietkweker gooit er een rondje tegenaan. En dan vlucht iedereen even snel naar binnen voor een aprilse gril van drie minuten, waarna het terras weer vol loopt. De kindjes kwekken in twee rijtjes naar school. En om het half uur herinnert de bronzen kerkklok ons aan het voortschrijden van de tijd, ook hier waar de tijd stilstaat. In het dorpje van 149 mensen zijn grote werken op til. De feestzaal krijgt twee nieuwe ramen. Bij hevige wind vielen al vijfentwintig jaar de vensters uit de muren. Hier zal nu de kracht van de verandering toeslaan in de vorm van enige dagen timmeren en plamuren. Geplamuurd dient er ook in de kerk. Iedereen is hier socialist en iedereen gaat naar de mis, Peppone en Don Camillo in één. Al vele jaren was er een stuk bezetsel uit een Romaans bedoelde boog getuimeld met een groeiende barst als gevolg. Enige tijd geleden kon de Heer het niet meer aanzien en greep in. Tijdens de kerkdienst liet hij een omvangrijk stuk plafond neerstuiken op het hoofd van de verantwoordelijke schepen. De volgende gemeenteraad stond de gedeeltelijke restauratie van de kerk geagendeerd als punt één. In het schooltje heffen de kindjes een lied aan. Tot helemaal eind augustus heerste er dit schooljaar grote onzekerheid of de juffrouw haar lokaaltje, dat zes leerjaren herbergt, wel zou mogen opendoen. Er waren negen inschrijvingen en er moeten er tenminste elf zijn. Als een deus ex machina is toen een vluchtelingenkoppel uit Syrië met twee ukjes in een nabijgelegen dorp neergestreken, en na een fijn gesprek kwamen de kindjes naar onze school. Want de school is een beetje van ons allemaal, met veel feesten, wafelenbak en rommelmarktjes om ieder jaar aan wat euro's te komen. Op hun twaalfde moeten de kindjes naar de stad, maar ze hebben geen enkel probleem met de overgang naar het secundair onderwijs. De juffrouw is een zeer wijze engel. Je kan het dorp enkel door bossen bereiken, ooit is het begonnen als houthakkersnederzetting. Af en toe rammelt er nog een zwaar overladen truck met boomstammen uit het woud en baant zich een weg over de versleten wegen naar de bewoonde wereld. En als het gevaarte weggedonderd is, wordt de straat weer van de kinderen en van de hondjes en van de koeien die samen met de boer van het erf naar de weiden wandelen. Terwijl het op het terras weer de hoogste tijd is voor een Chimay, een Abbaye de la Bonne Espérance of een venijnig jenevertje van de streek. Want onderschat april nooit, twee vlinders maken de lente niet en een koude rukwind fluit zo om de hoek.
