Mijn goede krant L'Avenir merkt smalend op: "Het Belgisch systeem via GPS is een primeur voor Europa. Een primeur is tevens dat het niet is uitgetest voor het in werking trad." Bedrijven doen hun camions van de hand voor een prikje en vervangen ze door bestelwagens net onder de 3,5 ton met een enorme aanhangwagen erachteraan. Na vele eeuwen bezetting is de spitsvondigheid in onze genen geslopen, wij werden allemaal een beetje Asterix tegen het domme bestuur van de Romeinen. De ruilhandel kent een ongeziene bloei. In Namen is de Lumsou opgedoken, een lokale munt waarmee je kan betalen in de handelszaken met het logo op het raam. Een team jonge economisten werkt hard aan het systeem dat, ook in andere Waalse steden, een betaalwijze moet op gang brengen die parallel is met de euro maar er niet van afhangt. De Nationale Bank staat buitenspel. In Wallonië kennen ze wat van het maquis. Ze moesten het leren in perioden van wanhoop en tranen, maar vandaag komt de ondervinding extra van pas. Terwijl Vlaanderen zich op het eerste gezicht blijft wentelen in de luxe van een villa met park in Knokke of Brasschaat, een Willems-veranda, twee rotweilers en een Duitse limousine op de oprit, en de ellende van de stijgende armoede, de jeugdwerkloosheid en de afkalvende sociale solidariteit extra promoot, worden in het zuiden van het land in steden en dorpen initiatieven genomen die de weg opgaan van een menswaardig bestaan voor iedereen. Vlaanderen kreunt onder de flexijobs. De schoolmeester die vroeger na voldane dagtaak boeken van het Davidsfonds rondvoerde onder zijn snelbinder, tapt nu tegen een hongerbijverdienste pintjes in café Kokeliko terwijl zijn vrouw Spic & Span spuit op de ruiten van hogergenoemde villa's. Intussen smelten in Wallonië duizenden ideeën samen in een kroes waarin de creativiteit de onvrede overstijgt. En op een morgen gaan al onze regeringen (en we hebben er wat voor onze elf miljoen inwoners) en al onze windvoerders op hetzelfde moment wakker schrikken uit een nare droom en zullen ze zich in een andere wereld bevinden, die ze niet kennen en die niet meedogenloos is, maar correct. Een wereld waaruit hun schrijnende incompetentie gebannen is. Een wereld waarin je dertig jaar in het onderwijs moet gestaan hebben om minister van Onderwijs te kunnen worden, tien jaar gewerkt hebben bij vluchtelingenhulp om staatssecretaris van Asiel te mogen zijn, tien jaar boer geweest zijn om minister van Landbouw te worden en een boek gelezen hebben om minister te heten van Cultuur. Enzoverder enzovoort in alle sectoren. Wie directeur van de spoorwegen wil worden, zal vele jaren met een trein gereden hebben. En ja, ik beken. In mei '68 was ik in Berlijn. En ik herken de adem, de collectieve geur, de kracht en de ideeën. Over veertien dagen is het mei 2016.
