Siegfried Bracke werd oneervol gedumpt omdat zijn imago van pensioengraaier voor N-VA zeer ongelegen komt in de aankomende verkiezingen. Ik moet de opportunistische Bracke ei zo na gelijk geven wanneer hij op knack.be liet optekenen: “De partij veroordeelt mij zonder proces”.
Het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) werd in 2002 onder impuls van Vlaamse filmmakers opgericht als autonoom fonds dat steun biedt aan de realisatie van onafhankelijke Vlaamse films, series en games. Bij de oprichting van het fonds bestond de raad van bestuur alleen maar uit echte filmliefhebbers.
Gaandeweg trok de partijpolitiek het laken van macht en bevoogding naar zich toe. Naast onafhankelijke en vaak gepassioneerde bestuurders stuurt elke partij zijn v/x/m die in het beste geval een affiniteit heeft met de wereld van de audiovisuele kunsten.
In de politiek zijn parlementsleden helaas in al te trouwe dienst van de particratie. Zelfs parlementsleden die zich in woorden onafhankelijk opstellen en vurig een nieuwe democratie belijden, zijn dat in daden niet. Het gedrag van Kristof Calvo (Groen) is in die zin illustratief.
Gehoorzaam aan partij
De partijgehoorzaamheid van parlementsleden (en ook bestuurders) komt een algemeen belang meestal niet ten goede. De partijpolitieke mismeestering van het Toneelhuis vooraleer het huidig artistiek collectief aantrad, strekt helaas tot sprekend voorbeeld.
Ik pleit er stellig voor om de partijpolitiek te bannen uit de raden van bestuur van het VAF, de VRT en de grote Vlaamse kunst- en cultuurhuizen zoals Opera Ballet Vlaanderen.
Op die manier blijft het risico van partijpolitieke inmenging bij de inhoudelijke programmatie van media, kunst en cultuur beperkt. De openbare radio- en televisie-omroep moet almaar meer besparen, maar tegelijkertijd stuurt en financiert de partijpolitiek zeer gericht programma’s zoals Het verhaal van Vlaanderen of Knappe koppen.
Voor de film Happening naar het gelijknamige boek over de brandramp in het Inno-warenhuis in 1967 van Johan Swinnen (N-VA) had het VAF de hoogste subsidie ooit veil, bijna 1 miljoen euro.
Omstreden benoeming
Onlangs maakte minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA) bekend dat zijn eigen kabinetschef Katrien Bonneux de nieuwe topvrouw wordt van de Vlaamse onderwijsinspectie. Weyts kondigde deze benoeming aan nadat de huidige inspecteur-generaal Lieven Viaene blootgelegd had hoe de onderwijsminister de afgelopen jaren onderzoeksrapporten achterhield, persberichten aanpaste en zelf intervenieerde in onderzoeken omdat ze niet pasten in zijn ideologisch kraam. De onafhankelijkheid van de onderwijsinspectie staat op het spel, zo stelde Viaene.
Ook de partijpolitieke spelletjes of politique politicienne in raden van bestuur zijn allesbehalve constructief, laat staan creatief. Kijk naar het wansmakelijke sabotagewerk van Filip Brusselmans (Vlaams Belang), extreem particratisch bestuurder van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel.
Elke mens, elke burger en dus ook elke bestuurder in een openbaar kunst-, cultuur- of mediahuis is uiteraard een politiek wezen. Dat is positief voor een dynamisch democratische werking. Kwalijk is echter de partijpolitieke afhankelijkheid in een uitsluitend neoliberaal maatschappijverhaal.
We hebben nood aan meer moedige parlementsleden en ook kritische bestuurders die onafhankelijker durven denken en zijn, niet vrezen voor hun carrières en vooral niet met handen en voeten gebonden blijven aan een partijpolitiek belang in een vierkant draaiende neoliberale samenleving.
