Met Ilse van De Helpdesk. Voelt u zich de eeuwige bankzitter in uw eigen leven? Lijkt het alsof u buitenspel staat? Schiet u steeds in eigen doel? Dan ben ik graag de twaalfde persoon die u oppept, toejuicht en slechts in uitzonderlijke gevallen uitfluit. Is uw naam Kevin De Bruyne, dan vrees ik dat mijn diensten niet meer volstaan en raad ik u graag professionele hulp aan.
- Dag Ilse. Er is iets met mijn netvlies. Ik krijg dat beeld er niet meer af.
Het is ook te gruwelijk voor woorden, de bijna 30.000 doden in Gaza, de ondervoede kinderen, de genocide en dan die twee Israëlische soldaten die met een gewonde Palestijn op hun motorkap gebonden tussen het puin slalommen. Gruwelijk, inderdaad. Onmenselijk.
- Jaja, dat is vreselijk, maar dat beeld bedoel ik niet. Ik heb het over die arme man, hoe hij daar zat, moederziel alleen, totaal van de kaart, verslagen, zich zo bewust van zijn schuld aan de nederlaag. Als ik er niet geweest was …
Het debat was inderdaad een pijnlijke afgang voor Biden. Laat ons hopen geen voorafspiegeling van wat de Amerikaanse democratie te wachten staat. U was erbij, zegt u? Maar … dit kan niet waar zijn! Heb ik de Enige Echte Amerikakenner van de vijftigste breedtegraad aan de lijn? Björn Soenens, bent u dat? Oh, ik begrijp dat u belt. Zo teruggeroepen worden naar het thuisland, na alles wat u voor het vakgebied van de Amerikawatcher heeft betekend, de bakens die u hebt verzet, de slapeloze nachten die u heeft doorwaakt …
- Ik ben Björn niet.
Oei, sorry, even dacht ik …
- Maar misschien ben ik wel de Björn Soenens van de sportdienst.
Ruben? Is that you? Ruben Van Gucht?
- Ja, Ilse, in hoogsteigen persoon. Zoals Björn Amerika ademt, stroomt er uit iedere porie van mijn lijf een grote liefde voor sportmannen- en vrouwen. Hun verlies is mijn verdriet. Als je er in de praktijk mee geconfronteerd wordt, hakt het er dubbel zo hard in. Als enige was ik, Ruben Van Gucht, daar om die arme man op te vangen. Over dat beeld heb ik het, Ilse, probeer het je even voor te stellen. Jan Vertonghen, onze Belgische recordinternational, die eenzaam en alleen, bijna in tranen, in de spelerstunnel achterblijft. Hart-ver-scheu-rend, een ander woord heb ik er niet voor. Ik heb hem zo goed en zo kwaad als ik kon getroost. Maar we zijn nu bijna een week verder en dat beeld krijg ik niet meer uit mijn hoofd.
Het is natuurlijk triest om te verliezen met een afgeweerde bal die in eigen doel belandt. Maar als het een troost kan zijn, beste Ruben, ik vermoed dat de heer Vertonghen het al bijna is vergeten. Misschien moet je dat ook proberen? Tenslotte is de Ronde van Frankrijk begonnen. En binnenkort zijn het Olympische Spelen. Waarom kniezen? Dit is de sportzomer van jouw leven!
- Het had omgekeerd moeten zijn, die Vertonghen had mij moeten troosten, want wat u en de rest van de wereld niet begrijpt, is wat zo’n Europees kampioenschap voetbal voor mijn persoonlijke marktwaarde betekent.
Overdrijf je nu niet een heel klein beetje?
- Ik overdrijf nooit. Die uitschakeling van de Rode Duivels is een serieuze streep door mijn rekening. Niemand die het daar ooit over heeft, over wat zo’n slechte wedstrijden met commentatoren en analisten doen.
Ruben toch, je trekt je dat allemaal veel te hard aan. Afstand, dat is mijn raad voor jou. Je hoeft niet bij iedere sportman of -vrouw in de kleedkamer te duiken. Voor je het weet, beginnen mensen nog rare dingen te denken of te zien.
- Ik hoor je, Ilse, maar wat mensen zeggen, denken of menen te zien, kan mij niets schelen. Ik ben maar aan een paar mensen verantwoording verschuldigd. Dit – en voor alle duidelijkheid, ik wijs nu naar mijn wapperende kuif, die als de kam van een viriele haan mijn gebeeldhouwde hoofd siert – houdt zichzelf niet in stand, hé. Dat heeft krachtvoer, kundige vingers en dagelijks onderhoud nodig. Tot nu toe heb ik met Schwarzkopf een prima dealtje. Ik modereer hun kapperscongressen, zij voorzien mij van de nodige producten en het vereiste onderhoudspersoneel. Maar als de Gouden Generatie er niet in slaagt te scoren, gaat ook een deel van mijn goudwaarde verloren, hé Ilse. Voor je het weet moet ik het met het huismerk van Kruidvat stellen. Of vragen ze me voor congressen van de Sierteelt. Wie wil met de verslaggever van de verliezende ploeg in zee? Zeewater is trouwens heel slecht voor mijn haar, wist je dat?
Is dat niet vreemd? Een sportjournalist met een eigen sponsorcontract?
- Dat is niet echt een sponsorcontract. Ik zou dat professionele steun noemen. Mijn kuif is mijn uithangbord. Zoals een pianist zijn vingers laat verzekeren, zo moet ik mijn helmboswuivende haardos nauwgezet verzorgen. Mochten er haarverzekeringspolissen bestaan, ik zou er onmiddellijk een afsluiten. Nu ik er zo naar kijk, hier op mijn scherm, het is toch wel bijzonder. Echt bijzonder, die golf, die curve. Als mijn haar de zee was, dan was ik de perfecte surfspot. Behalve dat de zee echt heel slecht is voor mijn haar. Heb ik je dat al verteld?
Goed, Ruben, is het beeld ondertussen van jouw netvlies verdwenen?
- Hmmm.
Is dat een bevestigende, ontkennende, twijfelende ‘hmmm’?
- Hmm, wat? Sorry, ik was even door mijn tijdlijn aan het scrollen, ik weet dat eigen lof stinkt, maar damn, Ilse, ik ben gene misse, hé. Als je aan ‘bink’ en ‘Sporza’ denkt, aan wie denk je dan? Wacht ik google het even. Sporza plus bink.
Weet je wat ik denk?
- (Onverstoord)
Jij hebt geen Helpdesk nodig.
- RUBEN VAN GUCHT. Google zegt het zelf!
Wie ben ik om Google tegen te spreken, beste Ruben, naar jezelf staren is voor jou de beste remedie in donkere dagen.
