Ik liet mijn frigobox en Porsche in de garage staan en reed met plooifiets en trein vanuit Brussel naar de kust. Ik nam, dixit kustbaron Jean-Marie Dedecker, wat Molenbeekse marginaliteit mee om deze dan later te kunnen uitkappen op het duurste en properste strand van het land. Niet het steengruisstrand van Middelkerke, maar Knocke Plage welteverstaan.
Ik fietste op de Lippenslaan en monsterde wel wat karikaturen in ware Knokke-offstijl: onbescheiden patsers in golfkarretjes en gepimpte Range Rovers met gepersonaliseerde nummerplaten zonder verbeelding. Vrouwen met allemaal dezelfde Louis Vuitton sjakossen maar born to be wild.
Dat beloofde voor de soirée de gala. Veel lookalikes van Donald Trump (junior en senior), Georges-Louis Bouchez en Marc Coucke. Veel fils-à-papa’s, lokale sterren, lobbyisten met een kunsthobby, arty farty influencers en vergane glorie.
De deerniswekkende verwelkoming gebeurde door norse buitenwippers die mij wellicht verdachten totaal onvermogend te zijn om het echt te maken in het Knokse Grand Casino. Ik ben al wel eens op een kunstbeurs geweest à la BRAFA, maar de opstelling van Art(ist) Meeting waar 101 artiesten op elkaar gestapeld waren, was ronduit smakeloos en oneervol.
Slechte smaak
Zelfs de inspirerende kunstwerken kwamen hoegenaamd niet tot hun recht. Kwantiteit primeerde steevast boven kwaliteit. Veel epigonenwerk ook, amateurs die zich professionals waanden. Ik heb niets tegen kunst uit liefhebberij en artistiek eclecticisme. Integendeel.
Ik heb wel iets tegen pedanterie en snobisme waarin kunst verward wordt met pure koopwaar en louter handelsgoed. De organisatoren van deze kunstbeurs van de slechte smaak zijn eigenlijk vastgoedmakelaars, annex reclameagenten, annex kunstpromotoren die zich protserig voordoen als curatoren.
Zij zijn blijkbaar ook de ondernemers van Knokke Art Fair, Highlights.be, SavoirFaire en soortgelijke dure kunst-, antiek- en designbeurzen.
In de zaal waar de grote, mooie muurschildering Het betoverde rijk van René Magritte schittert, vond een misselijkmakende handelsbeurs plaats waar azijnwijn werd geserveerd en het zogezegde connoisseurship werd gevierd, tot groot jolijt van beleggende kunstentrepreneurs die op hun wenken worden bediend door kunstkenners die praatjes bedenken bij de plaatjes.
Kiezen voor Peire
Na een uur hield ik het zielige en zielloze gemarchandeer met kunst voor bekeken. Op de dijk werd ik dan nog getrakteerd op het vuurwerkfestival gesponsord door BMW met een catwalk aan nieuwe modellen. Voor de organisatoren van Art(ist) Meeting een kwestie om hun liefde voor kunst ook buiten nog eens extra breed te laten hangen.
Gelukkig was er de volgende dag in Knokke toch nog een beetje Beaufort te bewonderen, klaarde de hemel ook op en kon ik na alle opgefokte kunstmatigheid genieten van de natuurlijke schoonheid van het Zwin.
Indien je uitmuntende kunst in een uitstekende context wil zien, moet je resoluut afstand nemen van het Grand Casino en naar het dorp van Knokke afzakken. Daar in De Judestraat bevindt zich een van de best bewaarde kunstgeheimen van de kust: de Stichting Jenny en Luc Peire.
Luc Peire (1916-1994) was een van de meest internationale schilders van na 1945. Hij evolueerde als Vlaamse expressionist in de school van Constant Permeke tot een internationale verticalist en de decennia daartussen abstraheerde hij gaandeweg en dat op zeer inspirerende wijze.
Zijn uitzonderlijk en multidisciplinair werk is altijd meer gewaardeerd in Frankrijk dan in België. De stichting met een uitnodigende exporuimte, een kluis, de tuinkamer met het indrukwekkende Environment, het authentieke atelier en de dito bungalow van het kunstenaarskoppel is nu overgenomen door Mu.ZEE.
Je kan er tot december de kleine, intieme expo Attitude bezoeken waarin het oeuvre van Luc Peire geconfronteerd wordt met werk van onder meer Roger Raveel, Félix Labisse en Evelyne Axell. Het Peiremuzee in Knokke: een schone parel met ademruimte in een zee van lelijk vastgoed.
