Met Sandra van de Helpdesk. Bent u steuntrekker, flexwerker of miljardair? Hier maken we geen onderscheid. Iedere klant is voor ons koning. Laat gewoon weten wat ik voor u kan betekenen.
- Dag Sandra, Marc hier. Marc Coucke. Geen officiële steuntrekker, wel een harde werker en dit jaar weer geen miljardair. Waarvoor dank, fiscus! Sommigen denken dat ik alles heb, maar met veel geld komt veel verantwoordelijkheid.
Marc, hier mogen zelfs would-be miljardairs klagen. Mij maakt het niet uit. Ik word per uur betaald. Hoe langer uw klaagzang duurt, hoe beter voor mij. Een win-win noemen ze dat in uw wereld, is het niet?
- Blij dat te horen, Sandra, blij dat te horen. Ik waardeer de eerbied voor deze eenvoudige apothekerszoon die ik in uw woorden meen te bespeuren. Uiteindelijk ben ik ook maar begonnen als simpele shampooverkoper. Maar als een mens wat geld heeft, is het in deze wereld blijkbaar niet meer nodig hem te respecteren. Een mens met geld mag je beschimpen, uitlachen, voor schut zetten. En altijd is er die vermaledijde fiscus die aast op dat extra spaarcentje dat je bij elkaar schraapt. Mijn leven, hé Sandra, dat is nog het best te vergelijken met Pac-Man. Hap-slik-hap, dat is wat de staat met mijn fortuin wil doen. Sandra, ik weet dat ge er niet over mee kunt spreken, maar de bijna-miljardairs zijn de gepluimde kippen van deze wereld. Weggehoond door de echte miljardairs en hun zakken leeggeschud door de inhalige staat.
Oei Marc, het zit je precies hoog.
- Ja, Sandra, het zit me hoog. Jaren heb ik op mijn tong gebeten, me de in truffel gemarineerde tonijncarpaccio van de boterham laten eten. Ik heb mijn volk getrakteerd op leuke deuntjes, pandaberen en spelen. En wat krijg ik in de plaats? Serieus, Sandra, wat is mijn beloning voor dit alles?
Levenslang gratis toegang in Bellewaerde en Walibi? Kritiekloze bewondering in de vaderlandse pers?
- Pfft. Flamboyante investeerder, noemen ze mij. Nooit lees ik iets over mijn scherpe neus voor zaken, mijn haarfijn economisch inzicht. Je moet het maar doen, hé. Een imperium opbouwen door participaties te kopen en te verkopen. Daar heb je durf, aanleg, instinct, kortom, ik weet dat de woke-politie het niet graag hoort, maar tegen u kan ik dat misschien wel zeggen, Sandra, ge moet een vent met ballen zijn. Voilà. Word ik ooit zo omschreven? Als een vent met ballen? Nee, altijd is er dat schertsende ondertoontje. Marcske Couckske, het clowntje met zijn pretparkparadijsjes. Weet je waar ik van droom, Sandra? Dat men siddert en beeft voor mij, dat men er niet aan durft te denken zoiets als een effectentaks op tafel te leggen, omdat men weet dat mijn toorn genadeloos zal zijn. Ken je dat verlangen, Sandra? Het verlangen aanbeden te worden als een zonnekoning?
Ik moet zeggen dat ik dat verlangen niet vaak heb, maar ik ben dan ook geen eigenaar van een zoo, van padelterreinen, skipistes en een variététheater aan de kust.
- Je vergeet kasteelbewoner, Sandra, en binnenkort misschien wel eigenaar van de burcht van Dracula. Oh oh, waar ik nu ineens aan denk en het is eigenlijk waarvoor ik bel. Ik heb echt behoefte aan oprechte steunbetuigingen, aan eerlijke uitingen van eerbied en respect. Dus Sandra, zou jij gewoon op alles wat ik zeg "zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck" willen antwoorden?
Coucke, bedoelt u?
- Nee, Couck, op z'n Frans. Dat klinkt chiquer.
Als u het zegt.
- Tutut, Sandra, wat hebben we net afgesproken?
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- Voila.
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- Oh Sandra, dat is wel heel veel eer. Maar het klopt wat je zegt. Wie kan er beter investeren in de zoethouders voor het volk? De staat of deze frisgewassen ondernemer?
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- Dank u, Sandra, dank u. Want wat is verstandiger? Belastingen betalen en uw geld in het galmende gat in de staatskas dumpen of gericht wat aalmoezen uitdelen aan de behoeftigen? En met de behoeftigen bedoel ik natuurlijk niet die armzalige, werkonwillige leefloners, maar zij die na al het harde werken het hoofd helemaal leeg willen maken. Voor wat hoort wat. Gedaan met de gratuite hulpverlening. Het lijkt wel alsof mensen niet meer op hun tanden kunnen bijten. Maar al wie het verdient, verwelkom ik graag in mijn Couckeland.
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- Maar waar ik echt van droom, Sandra, is het pretpark der pretparken, het SpaceX van de amusementsindustrie, het Disneyworld van de boekhoudkundige spitstechnologie ... het belastingparadijs voor de net-niet-miljardair! Zie je het voor je, Sandra? De neonlichten? De als pas geslepen diamanten schitterende triomfbogen? Mijn standbeeld dat boven alles uittorent?
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- Ik zou jou graag iets tonen, Sandra.
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- Kan je je camera even aanzetten? Kijk goed, hé, Sandra, ik sper mijn mond wagenwijd open. Wat zie je?
Maar heer Couck, wat heeft u scherpe tanden!
- Vampierentanden, Sandra. Ik heb mijn hoektanden tot puntjes laten vijlen. Deze Coucke laat niet meer met zich sollen. Deze jongen koopt niet voor niets het kasteel van Vlad de Spietser. Deze heer zal voortaan zijn tanden laten zien en van zich afbijten. Als ze nog eens met een taxshift afkomen die het geld van een geniale zakenman als ik wil afpakken, dan krijgen ze vanaf nu met het gebit van Vladi Coucke te maken. Wraagh!
Ik weet even niet wat zeggen, meneer Coucke.
- Wat was de afspra … aauw, Sjandra, aauw …
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- Nu even … aauw … niet, Sjandra. Ik … auwauw … mijn tong, verdorie, ik bloed.
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- MIJN TONG BLOEDT! Help mij dan toch! Sjandra! Ik kan niet tegen bloed!
Zonder u zijn we niets, oh edele heer Couck.
- Sjandra, DOE IETS!
Gewoon even op de tanden bijten, heer Couck. Even op de tanden bijten.
