In het verre en recente mediaverleden promootte Ricus Jansegers kijkcijfersuccessen zoals het Vlaamse Temptation Island (VT4) en K3 zoekt K3 bij VTM. The Greatest Dancer van Vlaanderen (VRT) was dan weer een pijnlijke misrekening van een louter commerciële mediastrateeg.
In twee van de drie hoger genoemde televisieprogramma’s ging het telkens om de Vlaamse imitaties van een bestaand Amerikaans en Brits televisieformat dat zweert bij concurrentie via amusement en uitsluiting van niet-succesvolle mensen. Niets origineels.
Alleen namaak van vaak smakeloze reality-tv om het Vlaamse publiek vooral van oppervlakkige brood en spelen te voorzien. Ik verdenk de anti-intellectuele Jansegers ervan dat hij op termijn de VRT-zender Canvas gewoon afgeschaft zou hebben.
Met zijn zakelijke buddy Frederik Delaplace, ceo van de VRT, dweepte Jansegers met het grootste marktaandeel in de Vlaamse mediawereld, shiny entertainment voor een zo groot mogelijk publiek, een competitieve BV-cultus met duur overgekochte schermgezichten zoals Niels Destadsbader en ijdeltuiten van sportjournalisten die zich belangrijker wanen dan de sport en de sporters.
Publieke opdracht
Nog voor de komst van Jansegers waren kunst en cultuur op de VRT al naar de achtergrond en de nacht verbannen. Met de komst van Jansegers en Delaplace zijn een lang gesprek à la Zomergasten of Cinema Canvas of een divers kunstenprogramma helemaal ten grave gedragen of volledig op het online platform VRT MAX geslingerd.
Delaplace bespaarde op een wel zeer onhandige en ongelukkige wijze door zelfs de oorspronkelijke oersoap Thuis, hét huismerk van de openbare omroep, te outsourcen. Leve de neoliberale samenleving en de neoliberale directie van de VRT die alle openbare dienstverlening uitbesteden aan kapitaalkrachtige privéspelers en kritische stemmen muilkorven.
Alles wat de openbare omroep tot openbare omroep maakt, wordt door de huidige directie verkocht, afgestoten en soms zelfs gecensureerd. De huidige ceo vecht niet voor een publieke omroep, hij strijdt ook niet voor zijn mensen en de authentieke programma’s die ze maken.
Hij holt uitgemolken formats, commerciële zenders en kijkcijfersuccessen achterna en hij wil als beste en te brave leerling van de klas een rapport met mooie besparings- en kijkcijfers voorleggen aan het Vlaams Parlement en de Vlaamse Regering. Geen inhoudelijk overtuigend en creativiteit stimulerend leiderschap, lijkt me dat.
Gelukkig waren en zijn er nog mediamakers op de openbare radio, televisie en online die ondanks de commerciële uitverkoop de publieke opdrachten van informatie, educatie en originele ontspanning niet uit het oog noch uit het oor verliezen. Makers met kritische zin, zin voor humor, zelfspot en experiment, historisch inzicht, onderzoekskwaliteiten…
Kunst en cultuur zijn niet louter elitair en een breder en diverser publiek kan warm gemaakt worden voor muziek, literatuur, film, beeldende kunst, fotografie. Het is aan de leidinggevenden binnen de VRT om hun programmamakers tijd, ruimte, vertrouwen en de nodige middelen ter beschikking te stellen opdat zij aan een uitstekende openbare omroep vorm en inhoud kunnen geven. Inhoud, en niet alleen smalle en oppervlakkige content.
