Dit is mijn vijfde jaar in Leuven en mijn zesde jaar in België. Het incident begon toen ik op Black Friday een flesje hydraterende lotion bestelde via Amazon (ter waarde van 21,45 euro), onder de naam Hugo. Deze naam gebruik ik dagelijks sinds ik in 2019 in Leuven arriveerde. Het dient als een brug tussen mijn Chinese identiteit en de westerse context waarin ik leef.
Ik koos deze naam naar mijn favoriete schrijver uit mijn jeugd, Victor Hugo (al grap ik nu vaak met vrienden dat het geïnspireerd is door de Belgische schrijver Hugo Claus). Toen het pakket arriveerde bij een ophaalpunt in Leuven werd mij – voor het eerst – toegang geweigerd omdat mijn officiële identiteitskaart mijn Chinese naam Wei LI vermeldt.
Op 13 december 2024 bezocht ik het ophaalpunt met de papieren kennisgeving van bpost. Ik toonde mijn identiteitskaart en legde uit dat mijn dagelijkse naam verschilt van die op mijn identiteitskaart. De medewerker weigerde de aangetekende post vrij te geven en zei: “Dit is fraude”. Ondanks mijn uitleg stond hij erop dat ik het leveringsvolgnummer uit mijn Amazon-app zou tonen. Helaas kon ik het op dat moment niet vinden.
Op 16 december 2024 keerde ik terug met het volgnummer. Deze keer wees een andere medewerker al mijn bewijzen af, waaronder het volgnummer, Amazon-bestelgegevens en mijn studentenkaart en e-mailadres van KU Leuven. Na een emotioneel gesprek zei ze: “Any fool can have the tracking number” (“Elke dwaas kan een volgnummer hebben”).
Formele klacht
De volgende dag diende ik een formele klacht in via e-mail, met alle beschikbare bewijzen van mijn identiteit: het volgnummer, mijn Amazon-bestelbevestiging, het verzoek van de verkoper om het pakket vrij te geven (na mijn contact met hen) en mijn gegevens bij KU Leuven onder de naam Hugo (studentenkaart, officiële webpagina met foto en e-mailadres).
In mijn e-mail in het Engels verzocht ik respectvol: een formele verontschuldiging voor de ongepaste opmerking van de medewerker, een herziening van de training van het personeel om respectvolle en professionele communicatie te waarborgen en onmiddellijke actie om mijn pakket vrij te geven.
Hun reactie was teleurstellend: “De zeer onprofessionele opmerking is waar. Zodra je thuis bent, kan iedereen een volgnummer van een papiertje in zijn telefoon zetten. Nogmaals, we moeten een officiële identiteitskaart zien met deze naam. Er zal geen verontschuldiging volgen.”
Bredere uitdaging
Dit incident weerspiegelt een bredere uitdaging. Veel buitenlanders, zoals ik, nemen alternatieve namen aan om beter te integreren in hun nieuwe omgeving. Als doctoraatsstudent die toezicht hield tijdens examens, ontmoette ik geregeld studenten met namen die verschilden van die op hun officiële documenten. Dat is geen zeldzaamheid in multiculturele omgevingen.
Hoewel mijn Chinese naam, LI Wei (of Wei LI in Europese volgorde), niet moeilijk uit te spreken is, zou ik me ongemakkelijk voelen als ik dagelijks Wei genoemd werd, omdat dit – zonder de Chinese intonatie – in het Chinees klinkt als een onbeleefde versie van “hé”.
‘Hugo’ is meer dan een gemak, het is een gebaar van zelfrespect en een manier om verbinding te maken met de mensen om me heen. Toch herinneren situaties zoals deze mij eraan dat integratie vaak onverwachte obstakels met zich meebrengt.
Ik begrijp de noodzaak van regelgeving rond aangetekende post. Maar er zou ruimte moeten zijn voor empathie en flexibiliteit. In gevallen zoals het mijne, waarbij het om een simpele Amazon-bestelling gaat, waarom niet alternatieve bewijzen van identiteit accepteren, zoals universitaire gegevens of digitale bevestigingen, in combinatie met een volgnummer? Het is tenslotte ‘maar’ een pakketje en geen douanecontrole of nationale veiligheid, toch?
België is trots op zijn status als een globale en inclusieve samenleving, maar echte inclusiviteit vereist meer dan beleid – het vereist begrip. Voor velen van ons zijn namen niet zomaar woorden. Ze zijn een balans tussen ons verleden en onze toekomst, tussen waar we vandaan komen en waar we hopen te horen.
Hoewel mijn ervaring voor sommigen triviaal lijkt, benadrukt het hoe systemen en attitudes onbedoeld degenen kunnen vervreemden die gewoon proberen te integreren en bij te dragen aan de Belgische samenleving. Ik hoop dat dit verhaal empathie aanmoedigt en inspireert tot dagelijkse praktijken die aansluiten bij de diverse realiteiten van het moderne leven.
