“Help, ik voel mij mythisch”

Met Heidi van De Helpdesk, in een wereld met Winterspelen zonder sneeuw en gewapende vredesbestanden bied ik graag een luisterend oor om alle chaos en verwarring enigszins in het juiste spoor te leggen. 

- Heidi, Heidi, gij hebt duidelijk niet naar mijn mythische woorden geluisterd, vorige week uitgesproken op Future of Europe, georganiseerd door de uitmuntende kranten De Tijd en L’Echo, twee zakenbladen die begrijpen waar het om draait, die knikken bij de woorden die uit mijn mond rollen, die doorhebben dat de groene agenda een agenda van verlies, verderf en ondergang is. Het heeft lang geduurd, maar eindelijk heb ik de pers in de hand. Bart De Dappere, Bart De Grote, Bart De Wijze. Het wordt – tussen ons gezegd, Heidi – bijna gênant. Nog even en ik word heilig verklaard. Mocht mijn vader zaliger dit meegemaakt hebben, dan zou hij mij eindelijk zien voor wie ik ben en voor wat ik in mijn mars heb. Zijn ware erfgenaam. Zijn zoon die zag hoe hij Ronald Reagan adoreerde, hoe hij spuwde op de communisten, hoe hij zijn ziel verkocht om de goede zaak te dienen.

Vergis ik mij of heb ik werkelijk Bart De Wever aan de lijn?

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk heb ik de pers in de hand

- De enige echte, Heidi, de enige echte. Ik ben dan wel premier van dit apenland, ook ik moet soms eens mijn hart luchten. Zonder dat ik onmiddellijk naar de mond wordt gepraat, snap je? Ik heb nu wel een kat, wat geweldig nuttig is voor mijn populariteit op sociale media, maar echt praten met zo’n beest is nog iets anders. Een kat adoreert niets of niemand. Het is ook een pak moeilijker een kat blaasjes wijs te maken dan pakweg de hoofdredactie van De Tijd. Zo’n kat pikt echt niet alles. Soms, Heidi, lijkt het alsof die kat dwars door mij heen kijkt, alsof ik een schim ben in de ogen van dat beest, alsof die kat al in de toekomst leeft en ik in haar beleving een geest uit het verleden ben. Snap je dat, Heidi? Of breng ik gewoon te veel tijd met mijn kat door? Maar zo’n kat – en ja, het klinkt raar uit mijn mond, want uiteindelijk word ik toch beschouwd als een mythisch figuur, een soort Atlas, Napoleon, Augustus, de redder van een vaderland dat ik het liefst zou vernietigen – maar naast zo’n kat voel ik mij twee keer niets. Alsof hij en niet ik de baas ben.

Is er ook een concreet probleem dat u met mij wil bespreken? Buiten uw enigszins Oedipale relatie met uw kat Maximus?

- Ik wil niets met jou bespreken. Ik ben niet het “besprekende type”. Ik zoek een luisterend oor. Een klankbord zonder klank. Ik wil het over de waanzin van de windmolens hebben. Over de stupiditeit van de Green Deal. Over hoe wij ons hier in Europa pijn doen met allerlei milieuregels terwijl de rest van de wereld geen last heeft van dat soort ecologisch masochisme. We jagen de industrie weg met onze klimaatwaanzin, met onze idiote reductiedoelen. Wie heeft dat in godsnaam bedacht? Maar Heidi, we staan op een keerpunt. Ik heb verzamelen geblazen met alle fabrieksbazen in Antwerpen en daarna sluit ik mezelf op met Ursula von der Leyen in de landcommanderij van Alden-Biesen. Wat Trump gelukt is, moet mij ook lukken. Een totale crackdown van de klimaathysterie. Ik laat Ursula niet gaan voor ze mijn Tien Geboden heeft ondertekend. Allez, niet mijn Tien Geboden, die van de industrie, die ze me op een schoteltje hebben gegeven. Dat wordt mijn legacy, Heidi. Redder van het vaderland en van de industrie!

Maar niet alle industrie, als ik het goed begrijp.

Het is een pak moeilijker een kat blaasjes wijs te maken dan pakweg de hoofdredactie van De Tijd. Zo’n kat pikt echt niet alles

- Hoezo, niet alle industrie? Ik discrimineer misschien in het soort migranten dat naar Europa mag komen – en terecht!, we hebben er een sport van gemaakt de meest zielige, ongeschoolde mensen aan te trekken en tegen hen zeg ik graag: sorry, uw plaats is elders – maar ik ga toch niet discrimineren in het enige wat ons welvaart brengt? 

Ik hoorde u nogal wat wind produceren over windmolens. U bent er net als Donald Trump niet zo’n fan van?

- Sorry, Heidi, die windverkopers kan je toch bezwaarlijk een zwaarwegende bedrijfstak noemen? 

Een jaaromzet van 60 miljard euro en 350.000 jobs? Maximus zou zeggen: dat is geen kattenpis.

- Ik zou Maximus hier graag buitenhouden. Want zal ik je eens de feiten over die omzet vertellen? Zonder subsidies valt die hele windindustrie op zijn gat. Zonder wind trouwens ook. Want die groene idioten mogen dan wel bij hoog en bij laag beweren dat Europa op hernieuwbare energie kan draaien, ze vergeten er in hun sprookjesbos wel bij te vertellen dat het niet altijd waait en dat de zon ook niet altijd schijnt. 

Meneer De Wever, ik weet niet of u het doorheeft, maar voor de originele denker die u verondersteld wordt te zijn, praat u wel opvallend nauwkeurig de drogredeneringen van de nieuwe klimaatontkenners na. En als we het over bedrijfssubsidies hebben, wat naar windenergie vloeit is een habbekrats in vergelijking met de compensatie die fossiele vervuilers krijgen om vooral niet te veranderen en te blijven vervuilen. 

- Aan die “fossiele vervuilers” hebben wij wel onze welvaart te danken, Heidi! Zonder “fossiele vervuilers” woonden we nog in grotten. Zonder “fossiele vervuilers” was er van de grote, schone, prachtige, wereldvermaarde haven van Antwerpen geen sprake. Zonder “fossiele vervuilers”…

Ik denk dat u uw punt gemaakt hebt, maar ook dat, meneer De Wever, is een typische dooddoener bedacht door de lobbygroepen van de fossiele industrie.

- Dat zeg jij.

Dat zeg ik niet. Dat is al vaak onderzocht, benadrukt en bekrachtigd. Er zijn zelfs rechtszaken over gevoerd en gewonnen.

Aan die “fossiele vervuilers” hebben wij wel onze welvaart te danken, Heidi! Zonder “fossiele vervuilers” woonden we nog in grotten

- Pfff, met van die activistische rechters zeker. Heidi, anders dan jij heb ik veel en goede contacten met de captains of industry. Ze zeggen mij allemaal hetzelfde: de groene gekte moet stoppen, we kunnen niet concurreren, niet innoveren, niet meer produceren. In Davos zag ik de familie Mittal. Die zei me letterlijk: als we al die regels moeten volgen en we moeten daarbij nog eens veel te veel betalen voor dure energie, dan kunnen we niet langer investeren, tenzij de staat betaalt. 

Wat rijkelijk gebeurt.

- Uit noodzaak, Heidi. We hebben Arcelor Mittal nodig. Zonder gaan we dood! 

Is dat niet wat alarmistisch en defaitistisch?

- We zijn een contintent van herbivoren in een wereld van carnivoren, Heidi. Je kan over Donald Trump veel zeggen, maar hij heeft niet over alles ongelijk. Hij heeft zelfs regelmatig gelijk. Behalve over Groenland. Dat is de rode lijn. Dat heb ik hem ook duidelijk gemaakt in mijn speech op Davos. Groenland is van ons.

Van ons?

- Van ons!

Ik dacht van de Groenlanders?