Keller was jarenlang hoofdredacteur van de krant, en vergelijkt het lot van diplomaten met dat van buitenlandjournalisten. Na de dood van Christopher Stevens in Libië werden de veiligheidsmaatregelen voor zijn collega’s verscherpt. Net zoals dat eerder bij The New York Times gebeurde na de gijzeling van verschillende journalisten. Buitenlands nieuws verslaan wordt steeds lastiger, en in de Verenigde Staten zijn er bovendien steeds minder mensen in geïnteresseerd:
Like the truly committed diplomat, the truly committed foreign correspondent is something of an endangered species. News organizations began their retreat from the world long ago, driven by economics and a wrongheaded belief that Americans don’t care that much about foreign news. The American Journalism Review, which began charting the decline of foreign reporting in 1998 (that first article was entitled Goodbye, World), reported two years ago that 18 American newspapers and two entire newspaper chains had closed every one of their overseas bureaus. Other news outlets, including most TV networks, have downsized or abandoned full-time bureaus in favor of reporters or anchors who parachute in when there’s a crisis. They give us spurts of coverage when an Arab Spring breaks out or Hamas fires rockets into Israel, but much less of the ongoing attention that would equip us to see crises coming and understand them when they erupt.
Het zal Gie Goris bevallen dat hij met deze uitspraak door Keller wordt bijgetreden. Goris maakte vrijdag een soortgelijke analyse:
Nu krijgen enkel actuele gebeurtenissen aandacht, maar daaraan voorafgaand en daarna zou er ook over die onderwerpen moeten worden geschreven. Als je enkel de rellen en de aanslagen brengt, kunnen mensen dat niet begrijpen. Dat zit het begrijpen zelfs in de weg. Op zich is er niets mis met die golven van nieuwsfeiten die sowieso moeten worden gebracht, maar er moet ook een onderstroom zijn.
Bill Keller geeft een opmerkelijk gevolg van deze evolutie. Volgens hem slaagde Susan Rice er niet in een correcte analyse te maken van de moord op Stevens omdat de informatie die haar door nieuwssites werd aangereikt onvolledig was.
It is ostensibly a scandal that the Obama administration initially described the attack that killed Chris Stevens not as a terrorist plot but as a protest gone bad. How could the intelligence community have gotten it so wrong? How could United Nations Ambassador Susan Rice have gotten it so wrong? Well, go back and read the first online reports after the Benghazi attack. The Wall Street Journal: Stevens was killed “amid angry protests over a film by a U.S. producer that mocks and insults the Prophet Muhammad.” … The New York Times: “Protesters angry over an amateurish American-made video denouncing Islam attacked. ...” It is not irrelevant that every one of the online reports I just cited had a dateline somewhere other than Benghazi — Cairo, Washington, New York. In the ensuing news cycles some excellent reporting by journalists on the scene set the record straight: there were no protesters in the street, but the perpetrators of the attack were, by their own account, infuriated into violence by reports of the offensive video. By then it was too late. The story had been hijacked for partisan spin and counterspin. But I strongly suspect that one reason Susan Rice got it wrong at the outset is that most of us in the press weren’t there.
De verontwaardiging die over Rice heerste in de Amerikaanse media heeft er niet onder geleden.
Het artikel van Keller vindt u hier.
Ons interview met Goris staat hier.
