Schuifelend stapt Magister over de nieuwe klinkers aan de Zottegemse crypte. Lamoraal, het standbeeld, steekt vanop het schavot zijn borst vooruit. Toch kijkt Magister bedroefd, hangt zijn buik en zwijnt verder. De nieuwe bestrating blinkt van het nat. Daar glijdt Magister op zijn gat.
Boerke ziet het gebeuren en snelt naderbij. Zijn klompen galmen als de Zottegemse beiaardklokken. “Ocharme Magister, beziet, uw broek is vuil.”
Magister krabbelt overeind, snikt zijn tranen weg en kijkt van over zijn buik naar de klinkers. Het zijn gebakken stenen uit India,... in de wielerstad die Vlaamse klassiekers wil verteren.
Coureurke komt aangereden. “Ewel, Magister, problemen?” Magister veegt over zijn snoet en blaast in zijn hand. “Ach, wat een leven. Wat een verdriet.” Coureurke wrijft over zijn gidon en monkelt naar Boerke: “Tja,... het leven is niet simpel.”
Boerke steekt zijn handen dieper in zijn zakken en stampt de klompen op het Indische klei. “Akkerdju,... zulke poreuze stenen slorpen vocht op,... gelijk Pintelier. Niet te verbazen dat een mens er over valt. Boerke moet zwijgen want de gebakken stenen zijn volgens het bestek van de allerbeste kwaliteit. Alle stenen zijn gelijk. Sommigen gelijker dan anderen. Er is geen probleem want ze werden getest.
Pintelier waggelt uit het café en geraakt bij het drietal. “Hik. Ook een goeie dag. Wat gebeurt hier allemaal? Is Magister op zijn gat gevallen?”
Magister snikt en vraagt boerke om zijn halsdoek met de woorden: “mijn broek is vuil en onze stad ligt vol met Indische klinkers.” Terwijl snuit hij zijn smart leeg in Boerkes bolletjes. Wat een verdriet. Zo kennen wij hem niet.
Pintelier neemt nog een slok en courreurke wrijft nu over zijn hoofd. Ze weten niet wat er van te denken. Maar Boerke begrijpt het. Magister weent om de mensen, ver van hier, die klei modelleren tot stenen voor Vlaamse pleinen,... terwijl Vlamingen zo fier zijn op hun eigen straatgerief. Onze economie overleeft het niet maar straks klepperen de Zottegemnaars met hun zondagse klompen over de Indische klinkers. Het plein zal één der mooiste worden.
Pintelier staat al terug aan de toog. Zijn lever stond droog. Coureurke draait aan zijn voorwiel en zet zijn neus recht. “Ahum, ik moet verder. De weg is nog lang.” Magister trekt zijn broek op en slaakt een diepe zucht. De beiaard weerklinkt. Het klokkenspel rammelt. Boerke laat zijn bolletjesdoek liggen. De wind waait alle zorgen weg. In Zottegem dwarrelt het verdriet over de klinkers.
De groeten van Sjarel Klak
