Wie geregeld De Standaard en De Morgen leest kan er moeilijk omheen: beide kranten houden er een andere politieke koers op na. Dat verschil zit vaak in kleine dingen: in lovende portretten van smaakmakers van een partij of in analyses van de politieke situatie.
Zelden manifesteerde het verschil zich scherper dan afgelopen week, naar aanleiding van de spanningen tussen de voormalige kartelpartners CD&V en N-VA. De Morgen ontwaarde een definitieve breuk. De Standaard had het over een familieruzie en heel expliciet over ‘geen breuk’.
Vlaams versus paars
Ook de pagina’s binnenin vertelden contrasterende verhalen. De Standaard trachtte zijn lezers te overtuigen van het feit dat het allemaal wel weer goed zal komen tussen de voormalige kartelpartners: ‘Een korte stoot en dan weer verder’, luidde het. En verder: ‘wederzijdse frustraties maar dezelfde strategie bij CD&V en N-VA’. De Morgen deed net het tegenovergestelde: ‘N-VA en CD&V in vechtscheiding’, luidde de kop bij het stuk binnenin.
De Standaard zit van oudsher veel meer op de Vlaamse lijn. Het mantra van de Vlaamse Beweging: Alles Voor Vlaanderen – Vlaanderen Voor Kristus (AVV-VVK) stond tot eind jaren 1990 prominent op de voorpagina. Het mag duidelijk zijn dat die geest de krant nooit echt volledig heeft verlaten. Het lijkt er zelfs op dat de opmars van de N-VA opnieuw voor een aangescherpt Vlaams profiel zorgt.
De Morgen heeft dan weer socialistische wortels en werd, zeker tijdens de opeenvolgende regeringen Verhofstadt niet ten onrechte gepercipieerd als een paarse krant. Over die paarse tint waren de meningen verdeeld: voor de enen kleurde het paars opvallend rood, terwijl de anderen nauwelijks nog een verschil met blauw zagen.
De talloze discussies over hoe Vlaams De Standaard is en hoe paars, rood of blauw De Morgen kleurt, overstijgen zelden de toogpraat, maar wanneer kranten dezelfde politieke situatie compleet tegenovergesteld inschatten, dan stelt zich toch de vraag in hoeverre de ideologie van een krant de neergeschreven ‘waarheid’ stuurt.
Geloven, hopen of weten
Opvallend is dat vrijdag de respectievelijke lezingen van de feiten in de openingen van beide kranten volledig werden geëchood in de editorialen. In De Standaard had Guy Tegenbos het over een stormpje dat mits enig massagewerk wel weer zou gaan liggen. Eerder een kwestie van tijdverlies. In De Morgen ontwaarde Yves Desmet ‘een heus collectief artilleriesalvo dat de CD&V inzette om de N-VA eens deftig af te blaffen.’
In zijn tussenstand, een dag later had de politiek commentator van De Morgen het bovendien zeer expliciet over zijn collega-commentatoren.
Ook al kon de aanval niet frontaler en gecoördineerder zijn, toch hopen sommige waarnemers dat het niet meer is dan een kleine woordenwisseling, zoals dat in de beste families al wel eens kan voorkomen. Zij hopen te allen prijze dat het 'Vlaamse front' niet doorbroken is, wat in de kaart van de vermaledijde Franstaligen zou kunnen spelen.
De Standaard trachtte zaterdag het hele verhaal al achter zich te laten ‘Stilte na de storm bij CD&V en N-VA’, schreef de krant. In 'De Handelingen', zowat het equivalent van ‘De Tussenstand’ van De Morgen, had de krant het al niet meer over de ‘familieruzie’ maar over de toekomst van het Vlaams Belang en over Bart De Wever als burgemeester van Antwerpen met gedoogsteun van Filip De Winter.
Intussen lijkt de storm op de voorpagina’s wat gaan liggen. Wat er achter de schermen precies gebeurt, of de familieruzie wordt bijgelegd dan wel of de definitieve breuk ook formeel wordt bezegeld, dat leest u de komende dagen en weken ongetwijfeld in De Standaard of in De Morgen. Al dreigt het ook dan eerder een kwestie van geloven en hopen dan van weten te worden.
