Maar liefst drie keer doorheen de twintigste eeuw kondigde Duitsland een moratorium af op haar schuldenlast. Een eerste keer gebeurde dit tijdens de crisis in de jaren ’30, een tweede keer na Wereldoorlog II en dan zelfs nog eens in 1990. Het land heeft dan ook een groot deel van haar welvaart te danken aan het feit dat het haar overmatige schuldenlast niet moest torsen.
But right afterwards, America immediately took steps to ensure there wouldn't be a repeat of high reparations demands made on Germany. With only a few exceptions, all such demands were put on the backburner until Germany's future reunification. For Germany, that was a life-saving gesture, and it was the actual financial basis of the Wirtschaftswunder, or economic miracle (that began in the 1950s). But it also meant that the victims of the German occupation in Europe also had to forgo reparations, including the Greeks.
"Als Duitsland niet oplet en haar hand overspeelt", zo meent Ritschl bovendien, zouden de andere Europese landen wel eens een terugbetaling van die schulden kunnen eisen.
The Greeks are very well aware of the antagonistic articles in the German media. If the mood in the country turns, old claims for reparations could be raised, from other European nations as well. And if Germany ever had to honor them, we would all be taken the cleaners. Compared with that, we can be grateful that Greece is being indulgently reorganized at our expense. If we follow public opinion here with its cheap propaganda and not wanting to pay, then eventually the old bills will be presented again.
