Apache Magazine #17 is nu verkrijgbaar. Vind een verkooppunt op apache.be/magazine of bestel jouw exemplaar eenvoudig via shop.apache.be.
In deze seksspecial van Apache Magazine zoeken we het plezier niet meteen op de meest voor de hand liggende plaats: “Nergens wordt meer gesekst dan in het rusthuis. Alle remmen los.” En wie zijn wij om een ervaringsdeskundige tegen te spreken?
Seksspeeltjes, sekswerkers en porno doen dan wel hun intrede in de Vlaamse woonzorgcentra, daarmee zijn nog niet alle heilige huisjes gesneuveld. Zo blijft een coming-out lang niet evident. Al verzacht in dit geval schlagermuziek wel de zeden. “Om het thema bespreekbaar te maken, stonden we stil bij de achtergrond van de zangers, van wie er nogal wat holebi zijn.”
Alvast één conclusie: lust gaat niet op rust. Voor dit nummer komt zelfs de illustere Amélie O. even terug uit pensioen, op zoek naar de redenen voor haar steeds vluchtiger libido. Ze vindt die in haar broekzak, bij dat kleine toestel waar we niet meer zonder kunnen. “De overdosis aan informatieprikkels is zo breindodend en vooral lustdovend, dat het verwonderlijk is dat we ons hoe dan ook nog staande houden.”
Misschien zijn we wel gebaat bij plekken waar ruimte is voor uitspattingen? Journalist Tamara Beheydt verkent deze grijze zones, “waar het niet helemaal duidelijk is wanneer ‘de grens’ overschreden wordt, waar spanningen verlossing vinden. In die bufferplaatsen van controverse en uitspatting vinden we gêne, maar ook mildheid.”
De vraag of we ons staande houden, horen sommige mannen wellicht wat minder graag. Maar het lijkt er wel op dat hun teelballen door de jaren minder goed zijn gaan werken, want zowel sperma- als testosteronconcentratie gaan in dalende lijn. Al weten dokters vaker niet dan wel waarom een man slecht zaad heeft. Welke rol spelen je genen? En wat met onze steeds minder actieve levensstijl (als je dit Apache Magazine hebt uitgelezen, doe je best een wandeling) of milieuvervuiling – van pesticiden tot PFAS?
Rusthuizen mogen dan al een beroep doen op seksuele dienstverleners, op sekswerk blijft een taboe kleven. België neemt wel een pioniersrol op, want sinds begin december kunnen sekswerkers een arbeidscontract afsluiten. En dat is hoognodig, want tot voor kort werkten ze in een juridisch niemandsland. “Sommige maanden verdiende ik tot 6.000 euro, maar aangezien dat niet werd aangegeven, kon ik dat geld niet legaal investeren of sparen. Zo is het moeilijk om iets op te bouwen”, getuigt een ex-sekswerker.
De legalisering biedt sekswerkers dan wel meer zekerheid, het zal niet alle uitbuiting en geweld uit de sector bannen. Bovendien heeft de politie te weinig middelen om mensenhandel echt aan te pakken. “Ons werk is vaak een van de eerste zaken waarop bespaard wordt.”
Ook de cel kindermisbruik van de federale politie heeft de handen meer dan vol. De komst van AI-software als Stable Diffusion maakt hun werk er bovendien niet makkelijker op. Dankzij die tools kan je een compleet virtuele pornofilm creëren, maar dus ook ‘uit het niets’ gegenereerde beelden van kindermisbruik. “Als we niet zeker zijn of beelden echt of virtueel zijn, dan gaan we ervan uit dat het om echte kinderen gaat”, vertelt het hoofd van de onderzoekscel.
De door AI gegenereerde misbruikbeelden werpen enkele netelige vragen op. Want leiden dergelijke beelden tot meer ‘echt’ kindermisbruik? Of kan “gemanipuleerde kinderporno” pedofielen net helpen hun gedrag onder controle te krijgen en zo nieuwe slachtoffers te voorkomen?
Ongemakkelijke vragen stellen, we doen het nog steeds. En we krijgen ook graag uitdagende antwoorden. Van de Franse feministische auteur Léane Alestra bijvoorbeeld. Zij denkt na over de zaak die Frankrijk en de wereld de voorbije maanden schokte: die van de meervoudige verkrachting van Gisèle Pelicot.
Wat vertellen deze gruwelijke feiten over onze samenleving? Heel veel, volgens Alestra. “We leven in een periode gericht op veiligheid, waarbij vrouwen voorgehouden wordt dat buiten het gevaar op de loer ligt, vaak met racistische ondertonen. De zaak-Pelicot doet ons stilstaan bij het gevaar dat vrouwen lopen in de huiselijke kring.” En dan moet je zelfs de architectuur van onze huizen in vraag stellen, oppert Alestra.
Sowieso blijft seksualiteit en hoe die te beleven een politieke strijd. En aan de frontlinie strijden opmerkelijke bondgenoten zij aan zij tegen de ‘verloedering’. Of hoe extreemrechtse oproerkraaiers en religieuze aanjagers elkaar vinden in reactionair seksisme.
Een jaar na 7 oktober, een jaar van eindeloze oorlog, maakt de Israëlische mediawatcher Oren Persico de staat op van de pers in zijn land. En die is niet bepaald gunstig. “Reguliere media negeren de mensenrechtenschendingen. We zien geen krantenkoppen over 40.000 Palestijnen die gedood zijn in Gaza. We zien geen menselijke verhalen van Palestijnen onder Israëlische bombardementen. We horen niets over de ziekten die de Gazastrook teisteren. Ik heb zelf van journalisten gehoord dat ‘dit gewoon niet het moment is om over deze kwesties te praten’.”
Journalist Janine Meijer en fotograaf Bob Van Mol reisden voor dit Apache Magazine ook naar de Italiaanse kuststad Ventimiglia. En dat lukte ons nog zonder veel gedoe. Niettemin zetten steeds meer landen een van dé principes van de Europese eenmaking op losse schroeven: vrij verkeer van mensen en goederen.
In de strijd tegen migratie schieten de opgedreven grenscontroles wel hun doel voorbij. In Ventimiglia nemen migranten hun toevlucht tot passeurs die hen voor een smak geld de Franse grens over smokkelen. Het extreemrechtse stadsbestuur van de Italiaanse kuststad kan het weinig schelen. Zolang de toeristen maar niet wegblijven. “En als het uit de hand loopt, zetten we de bulldozer in.”
Achteraan dit nummer zal je op nóg een nieuwigheid stoten: de getekende, bikkelharde en steengoede humor van Bart Vliegen. Niet gevreesd, lachen zal je. Geen tabula rasa in dit zeventiende Apache Magazine, onze sterkhouders tekenen weer present: columnist Juicy IJsselmuiden denkt na over werkmannen, terwijl Bert Moerman sprak met auteur Safae el Khannoussi over haar wildenthousiast onthaalde debuutroman Oroppa. En we vieren de terugkeer van Bronzen Adhemar-winnaar Jeroen Janssen op deze pagina’s. Ditmaal ging hij met zijn tekenblok langs bij Roms, voyageurs en andere travellers.
De gedichten in dit nummer zijn van een vergeten Vlaamse dichter, Karel De Winter. Het eerste deel van zijn magnum opus Pan verscheen in 1922 en werd destijds geprezen als evenwaardig aan Mei van Herman Gorter. Zijn achterkleinzoon Stefan van den Broeck hertaalde enkele fragmenten. Het is poëzie om luidop te lezen. Slam poetry uit de vorige eeuw! Als je daar niet opgewonden van wordt!
