Een beetje virale tekst eindigt al gauw in raadgevingen. Drie tips voor zij die hun spanningsboog tot het einde van het tekstje kunnen oprekken. Die tips zijn liefst vaag, nietszeggend en contradictoir. Zoals: blijf ambitieus, denk niet dat je uitzonderlijk bent, negeer alle anderen. Dan zal je succesvol zijn. En wees vooral niet zo ongeduldig om in een vingerknip te bereiken wat wij, babyboomers, pas na jaren zwoegen bereikt hebben. Zo speciaal ben je immers niet.
Dierenuitwerpselen
Als dat werkelijk is wat de babyboomers ons te vertellen hebben, dan kan ik niet anders dan vaststellen dat het een zwaktebod is. Natuurlijk begrijp ik de opzet van het stukje. Ik zie ook wel dat mijn generatiegenoten stuk voor stuk tweeverdieners zijn, wanhopig op zoek naar tijd om een beetje te leven. Dat ze het waarden- en normenstelsel, gebouwd op veel geld verdienen en veel consumeren, van de babyboomers overnemen. Net dat is wat de GYPSYs te verwijten valt. De GYPSYs lijden aan een collectief Stockholmsyndroom, ze zijn het systeem dat hen gijzelt gaan adoreren.
Wat de babyboomers op school leerden over vooruitgang weet ik niet. Mijn generatie kreeg van in de lagere school te horen dat het klimaat onder druk staat, dat fossiele brandstoffen opgebruikt geraken, dat er boter- en andere afvalbergen zijn en dat ons consumptiepatroon verwerpelijk is. Voor mijn generatie, waarvan ik niets weet of begrijp, kan ik niet spreken, maar het is toch een gigantische hoop dierenuitwerpselen, dat alle geluk in het leven nog steeds wordt afgemeten aan de stapel geld die er doorheen vloeit?
De GYPSYs lijden aan een collectief Stockholmsyndroom, ze zijn het systeem dat hen gijzelt gaan adoreren
In andere stukjes wordt die visie dan neoliberaal genoemd, een term die intussen compleet leeggezogen is qua betekenis, maar die net zo goed kan duiden op ons complete onvermogen om ongebreideld materialisme nog weg te denken uit ons dagelijkse leven. Is dat de reden waarom GYPSYs ongelukkig zijn? Omdat niemand hen ooit geleerd heeft gelukkig te zijn zonder dat geluk gekocht te hebben?
Te laf
Dus gaan ze met twee uit werken, mijn generatiegenoten, droppen kinderen in de voor- en naschoolse opvang, zien hun relaties stuk lopen en sussen zich met wat beschamende materiële welvaart. Omdat ze te laf zijn om de gevolgen van hun levensstijl in te zien, gevolgen die ze elk stuk voor stuk kennen, wegens gezien bij de generatie van ouders, geleerd sinds de lagere school.
Misschien is dat wat de GYPSYs, de yuppies van mijn generatie, zo ongelukkig maakt: dat ze laf zijn en het beseffen.
