Een vrouw geeft een speech over de steun van lotgenoten na seksueel geweld. Naast mij staat een jong meisje te huilen, ik gok dat ze ongeveer 15 jaar is. Ze is veel kleiner dan ik, heeft blokjes en filmt de speech op Snapchat. Haar eyeliner loopt uit, terwijl de tranen over haar gezicht stromen. Of ze iets nodig heeft, vraag ik haar. Ze knikt: “Een zakdoekje misschien”.
Ik geef haar eentje en zeg dat ik het sterk vind dat ze op straat komt. Een vrouw van middelbare leeftijd komt naar ons toe en vraagt het meisje of ze haar een knuffel mag geven. Stilletjes zegt de oudere vrouw dat ze begrijpt wat ze voelt en dat ze niet alleen is. Ze staan lang te knuffelen en ik ga weer naast mijn vriendin staan.
Rondom mij staat een vijftal jonge vrouwen met tranen in hun ogen, net zoals ik. Ook zij weten hoe het voelt. Ook ik weet hoe het voelt. Mijn vriendinnen weten ook hoe het voelt. Vandaag zijn we met veel, meer dan duizend mensen kwamen in Leuven op straat. Niet tegen één man of één uitspraak in één verkrachtingszaak, maar tegen élke vorm van seksueel geweld. Want elke vrouw leeft in angst voor seksueel geweld en elke vrouw krijgt er op een bepaald punt mee te maken.
Met een warm gevoel gaan we na het protest een hapje eten. Terwijl we op een terras op onze take-away wachten, komen de eerste meldingen van de nieuwsapps binnen. In een kop lees ik: Luidste roepers hebben zelden veel dossierkennis. Later leggen twee mannen in de podcast Onder ons: crimi mij uit hoe het gerechtssysteem werkt bij aanklachten van seksueel geweld.
Gebrekkige dossierkennis
Ons warme gevoel maakt plaats voor teleurstelling, wij voelen ons onbegrepen. Onze woede is duidelijk, maar een handjevol journalisten zette het weg als een gebrek aan dossierkennis. Ik probeer mij verder in te lezen, om aan mezelf te bewijzen dat ik wél een genuanceerd beeld van de situatie kan vormen, maar ik voel dat ik steeds verder wegdrijf van de kern van de zaak.
Het voelt alsof ik de kracht van het protest en die kern verlies. Hoe werkt opschorting eigenlijk? Welke ethische bezwaren zijn er bij het publiceren van de dader zijn naam? Strafrechtelijke thema’s zijn niet waar ik voor op straat kwam.
De ‘luidste roepers’ riepen omdat ze bang zijn om uit te gaan met blote schouders en een slachtoffer van seksueel geweld of femicide te worden. Voor jonge vrouwen zoals ik voelt het alsof we op de Oude Markt in Leuven aan ons lot worden overgelaten. Op het terras hadden we het daarover.
Want waar kan je eigenlijk naartoe als er iets gebeurt? Een vriendin vertelde mij over puntos violeta of paarse punten in Spanje, vaste veilige plaatsen in uitgaansbuurten waar slachtoffers hulp kunnen krijgen. "Op de Oude Markt kunnen slachtoffers terecht bij het barpersoneel", zei ik haar. "Dat heet Ask for Angela."
Later, terwijl ik naar huis wandel, kan ik alleen maar denken aan de spikingzaak in Kortrijk waar 41 vrouwen gedrogeerd en aangerand werden door barmannen. De enige bescherming die wij hebben, is het truitje in onze handtas.
