De decadentie die zich in Reina afspeelde, viel al jaren niet in goede aarde bij het spirituele Turkije, die zich daar dan ook moreel tegen verzette. Dat islamitische geestelijken zich in die afkeuring nog te vaak bezondigen aan simplismen, is geen onbekend fenomeen. Tegen dergelijke simplismen en gemakzuchtige veralgemeningen moeten we even hard ingaan als tegen analyses van buitenstaanders die er het goddelijke bewijs in zien dat het hier louter om een conflict gaat tussen de 'seculieren' en de 'islamisten'.
Het is een voldongen feit dat sinds de jaren ’60 er in Turkije meer dan 15 terreurorganisaties actief zijn. Soms als een ideologie, af en toe enkel als een baard, maar nooit als een bevolkingsgroep as such. Je hebt wel de PKK die denkt dat ze alle Koerden vertegenwoordigt, en waardoor vaak begripsverwarring ontstaat, maar naar mijn weten zijn de Joden nooit ter sprake gekomen.
Over de dader van de aanslag in Reina zijn de experten het alvast eens dat het om een ‘professional’ ging. Het feit dat de dader zijn wapen zo snel kon herladen en na afloop zo vlug van kleren wisselde en van de radar verdween, wijst hier ondubbelzinnig op.
De shootout in Reina is er hoe dan ook niet gekomen omwille van de vermeende spanningssfeer tussen de ‘conservatieve moslims’ en de ‘rabiate secularisten’. Het getuigt van een absurde logica om een causaal verband te willen zien tussen een schietpartij in een discotheek en het gegeven dat niet iedereen even wild wordt van nieuwjaarsfeestjes. We hoeven alleen maar te kijken naar de aanslagen in onze Brusselse hoofdstad om te beseffen dat extremisme een veelkoppig monster is. Zeker in een complex land als Turkije is het zeer kort door de bocht om Erdoğan of de AKP in haar geheel op te zadelen met alle zonden van Israël.
In de geest van het bewogen jaar 2016 – waarin Turkije nog moet bekomen van de hardvochtige militaire junta en de Turkse bevolking het aantal weduwen en wezen door toedoen van terreur exponentieel zag toenemen, koesterden vele Turken slechts één wens. Namelijk dat hun land eindelijk beschermd zal worden tegen bloeddorstige terreur.
Dat die hoop op nauwelijks één dag tijd in rookbommen opging is beangstigend... En dat is naast het menselijk leed de grootste schade die terreur aanricht. Het zaaien van angst en verdeeldheid en het ontnemen van hoop en perspectief.
Desondanks geloof ik in de sterkte van het Turkse volk dat nu misschien in diepe rouw zit, maar zich nooit gewonnen zal geven. Het zou dus van een klein beetje respect en empathie getuigen mochten ambitieuze debuutpolitici minstens het rouwproces afwachten vooraleer er hun politieke analyses op los te laten.
